Ku Imas Rohilah
Drama asalna
tina kecap “draomai” anu hartina niru atawa niron-niron. Drama téh salasahiji
wangun kasenian anu némbongkeun titiron paripolah jalma dina kahirupan nyata
anu témbong dina laku, ucapan, pasemon, jeung lianna. Dina jaman Walanda, drama
téh disebut toneel (tunil) hartina
pintonan. Dina jaman Jepang istilah tunil diganti ku kecap “sandiwara’,
kadieunakeun istilah nu umum dipaké téh nya drama.
Istilah
drama jolna tina kabudayaan Barat, tina kabiasaan kagiatan sastra urang Yunani.
Sakumaha ceuk Krauss, drama téh bentuk gambaran seni anu asalna tina kawih
jeung ibing dina ibadahna urang Yunani Kuno. Dina prak-prakanana katitén jelas
dialog anu dramatis, konflik, jeung pungkasan carita dipintonkeun dina
panggung. Carita dina drama datang tina rasa suka jeung duka manusa anu
diwujudkeun dina seni. Drama digolongkeun kana karya sastra lantaran
ngagunakeun média basa dina nepikeun gagasan pangarang.
Dumasar kana wujudiahna, drama dibagi dua nyaéta drama minangka pintonan (drama
panggung) jeung drama minangka naskah (drama closet/drama repertoar). Drama
mangrupa pintonan téh mangrupa pagelaran anu bisa katingali, kaaprésiasi ku nu
lalajo. Drama pintonan/panggung mangrupa gabungan tina sagala rupa cabang seni:
seni sora, seni tari, seni musik, seni rupa, jeung seni sastra. Drama anu
mangrupa naskah mah wujudna dina wangun tinulis, bisa kaaprésiasi ku jalan
dibaca. Drama anu mangrupa naskah satuluyna bisa terus ngawujud jadi pintonan
upama dipagelarkeun.
Cara
nulis naskah drama béda jeung cara nulis jenis karya sastra nu lian. Dina
naskah drama katingali aya dialog/wangkongan antara para palakuna. Téks dina naskah drama dibagi
jadi dua bagian nyaéta téks utama jeung téks panyarta. Téks utama nyaéta
omongan para tokoh, téks anu kudu diucapkeun ku para pamaén nalika éta naskah
drama dipagelarkeun.
Téks
utama dibagi jadi dua bagian nyaéta dialog jeung monolog. Téks panyarta nyaéta
téks anu ngarojong kana téks utama. Saperti katerangan ngeunaan gerakan palaku,
katerangan ngeunaan paroman palaku, katerangan ngeunaan latar, katerangan
ngeunaan suasana, katerangan ngeunaan
ilustrasi pirigan musik, jeung lian ti éta. Téks panyarta mah sagala rupa téks
anu aya dina naskah drama salian ti ucapan palaku. Ku ayana gabungan antara
téks utama jeung téks panyarta, nu maca téks drama atawa nu bakal mentaskeun
drama, bakal paham naon-naon anu kudu dipilampah.
Dumasar kana eusina,
drama dibagi jadi tilu: tragédi, komédi, jeung campuran antara tragédi komédi.
Drama tragédi nyaéta lalakon drama anu eusina pikasediheun, pinalangsaeun,
hal-hal anu tragis. Drama komédi eusina ngutamakeun banyol, pikaseurieun,
tepikeun ka matak sééleun anu maca/atawa anu lalajo. Drama tragédi komédi mah
eusina campuran antara pikasediheun anu direumbeuy ku hal-hal pikaseurieun.

Dumasar kana heubeul-anyarna, drama dibagi jadi dua bagian: drama tradisional jeung
drama modéren. Drama tradisional muncul tina kabiasaan asli urang Sunda, tata
carana, alat-alatna, jeung caritana mintonkeun hal-hal tradisional. Conto drama
tradisional nyaéta longsér jeung gending karésmén. Longsér dipintonkeun
peuting-peuting dina kalang anu lega, dicaangan maké oncor (obor), dipirig ku
gamelan tradisional Sunda. Antara pamaén jeung nu lalajo teu kahalangan ku
tumpa-tumpana panggung. Biasana dipintonkeun pikeun ngareuah-reuah hajat atawa
panén. Gending karésmén mah drama anu dialog-dialogna dikawihkeun atawa
ditembangkeun, dipirig maké waditra gamelan diluyukeun jeung kawih/tembang anu
dipintonkeun. Drama modéren mah geus loba pangaruh deungeun
(tina téater), dipintonkeun sacara modéren
dirojong ku alat-alat anu lengkep, naskahna ngahaja disiapkeun.
Unsur-unsur drama nyaéta téma, galur,
palaku, latar/sétting, amanat, jeung dialog. Téma téh inti tangtungan carita,
poko gagasan dina carita drama. Contona téma atikan, pulitik, kritik sosial,
romantismeu cinta asih, jeung lian ti éta.
Galur
nyaéta jalan carita, sabab-akibat kajadian dina drama anu ngawujud jadi carita
anu lengkep. Aya galur mérélé nyaéta galur kronologis, carita dimimitian ti
kajadian awal, kajadian di tengah, kajadian ahir. Aya galur mundur: carita
dimimitian ti kajadian ahir, kajadian di tengah, terus kana kajadian awal. Aya
galur mobok tengah: carita dimimitian ti kajadian di tengah-tengah, kana
kajadian ahir, mundur kana kajadian awal.
Palaku
nyaéta anu ngalalakon dina drama. Nu ngalalakon téh bisa manusa, sasatoan,
jeung mahluk lianna anu dipintonkeun niru-niru kalakuan jalma. Aya palaku
protagonis, palaku antagonis, jeung palaku tritagonis. Palaku protagonis nyaéta
palaku anu ngarojong, anu mageuhan, anu nguatkeun kana amanat drama. Palaku
protagonis biasana watekna positif: bageur, daékan, jujur, soléh, jeung lian ti
éta. Palaku antagonis téh sabalikna tina palaku protagonis. Palaku antagonis
mah lalawanan jeung amanat drama. Biasana palaku antagonis watekna négatif:
belegug, kedul, basilat (korup),
euwah-euwah (bréngsék), jeung lian ti
éta. Palaku tritagonis nyaéta palaku anu ngarojong ngadeudeul (membantu) palaku
séjén. Boh mantuan palaku protagonis, boh mantuan palaku antagonis.
Latar
nyaéta tempat, waktu, jeung suasana lumangsungna kajadian. Dina drama panggung,
latar téh diatur maké properti jeung tata lampu. Pikeun nimbulkeun rupa-rupa
suasana, diwuwuhan ku pirigan sora musik atawa waditra.
Amanat
nyaéta pesen, naséhat, papatah pangarang drama/palaku drama anu hayang
ditepikeun ka nu maca naskah drama atawa ka nu lalajo drama. Dina amanat aya
kudu jeung aya ulah. Conto: kudu jujur, ulah basilat. Kudu pinter, ulah bodo.
Kudu béréhan, ulah pelit. Kudu rikrik gemi, ulah awuntah. Kudu apik berséka,
ulah jorok, jlté.
Dina
kamekaranana, drama aya anu diwangun tina kaya sastra lianna, upamana tina
sajak atawa tina carita pondok (cerpen).
Prosés ngarobah jeung mentaskeun karya sastra jenis nu lian kana drama disebut dramatisasi.
Sawatara Istilah dina Drama
Adegan: Paguneman jeung laku lampah palaku drama anu museur (berpusat) kana hiji perkara. Biasana
ganti adegan henteu ganti sétting.
Babak: Bagian tina pintonan.
Sababak diwangun ku sababaraha adegan. Ganti babak biasana ganti sétting
jeung ganti jejer.
Dialog: Paguneman omongan timbal balik (silitémpas) antara
hiji palaku jeung palaku lianna. Dialog dipilampah ku duaan atawa leuwih palaku.
Monolog: Nyarita sorangan ka diri sorangan, biasana eusina
mangrupa implengan, sawangan, renungan, cita-cita, jeung sapapadana.
Prolog: Omongan bubuka, mangrupa pangjajap kana prakna
pintonan drama.
Épilog: Omongan pamungkas (panungtung); eusina biasana koméntar
atawa kacindekan ngeunaan carita drama.
Sutradara: Jalma nu tanggung jawab dina [pintonan drama: ngatur
lajuna drama, laku pamaén, jeung lian ti éta.
Skénario: Istilah modéren pikeun naskah drama.
Palaku: Anu ngalalakon dina drama.
Panata Gending: Anu nyiptakeun gending pirigan (musik pengiring) dna pintonan drama.
Panata Artistik: Jalma anu ngatur sétting, dina pintonan kaasup di
jerona aya panata sora jeung panata cahaya.
Kostum: Papakéan katut asésoris anu dipaké dina pintonan drama
saluyu jeung karakter palakuna.
Properti: Alat kalengkepan pikeun ngalengkepan sétting supaya
jiga enya-enya dina kahirupan nyata. Conto adegan dangdan maké properti kaca
eunteung, sisir, wedak, jeung botol minyak wangi.
Conto-conto Naskah Drama
Juragan Hajat karya Ibing Kusmayatna
Masyitoh karya Ajip Rosidi
Jeblog karya Nunu Nazarudin Azhar
Badog karya Dipa galuh Purba
Randu Jalaprang karya Tatang Sumarsono
Karikatur nu Gélo karya Arthur
S. Nalan
Rorongo karya Arma Djunaedi
Lutung Kasarung karya R.T.A. Sunarya
Yaomal Kiamah karya Rahmatullah Ading Affandi
Cahaya Maratan Waja karya Yus
Rusyana
Prabu Siliwangi karya Yoséph Iskandar
Bandung Lautan Api karya Rukasah
S. W.
Juag Toéd karya Yoséph Iskandar
Raja Wales karya R. Hidayat Suryalaga
Cukang karya Dadan Sutisna
Inten Déwata karya Wahyu Wibisana
Prabu Tarusbawa karya Saini K. M.
***
(Tina rupa-rupa sumber)