Bagéa, anaking, kanca-mitra, dulur-baraya. Sumangga sindang di blog simkuring, pamugi aya mangpaatna...!

Rabu, 27 Desember 2023

CONTO NASKAH BIANTARA PIKEUN SD/SMP

Ku Imas Rohilah

Naskah 1

Assalamualaikum warohmatullohi wabarokatuh.

Ibu/Bapa Girang pangajén anu ku simkuring dipihurmat, Ibu/Bapa Guru pangaping anu ku simkuring dipihurmat, kanca mitra pamilon pasanggiri anu ku simkuring dipikareueus, kalih teu kantun, hadirin tamu uleman anu dipihurmat.

Sugrining puji urang sanggakeun ka Gusti Alloh Anu Maha Suci. Solawat sinareng salam mugia ngocor ngagolontor ka jungjunan urang sadaya Kangjeng Nabi Muhammad Sollallohu Alaihi Wasallam. Mugia sapaatna mayungan urang di yaumil ahir.

Séwu nuhun kasanggakeun, utamina ka Balai Bahasa Jawa Barat, saterasna ka Badan Bahasa anu parantos maparin kasempetan ka simkuring sumanggem. Simkuring seja aub dina Merdeka Belajar Episode ka-17 Revitalisasi Bahasa Daerah. Tangtos ieu kasempetan moal dimomorékeun.

Hadirin anu mulya, //laut Banda laut Seram/dijugjug jauh tur anggang/basa Sunda basa urang/dijungjung lungguh ku urang//

Ieu pisan anu bakal janten jejer dina ieu pihatur. Basa Sunda kudu dijungjung lungguh tur dimulyakeun. Carana kumaha? Énténg ongkoh bangga ongkoh. Énténgna da puguh deukeut, deukeut di lingkungan kulawarga. Di lingkungan kulawarga Sunda, anggo basa Sunda salaku basa komunikasi sadidinten, pan deukeut éta. Banggana, kantenan bangga. Margi ieu bakal ngarobih kabiasaan anu tos ngabaju. Anu sadidintenna nyarios basa Indonesia atanapi basa Inggris, tangtos sesah robihna upami kedah nganggo basa Sunda. Nanging ku leukeun mah tangtos bakal jadi kabiasaan. Éléh tumbal batan tuman. Muhun yaktos, anggo basa Sunda di lingkungan kulawarga. Ka indung, ka bapa, ka lanceuk, ka adi, ka dulur-dulur, sareng baraya. Éta salasahiji cara rumawat kana basa Sunda.

Tos teu sak deui, basa Sunda kedah didama-dama. Hayu jungjung lungguh ku cara diaranggo. Munggaran tangtos di lingkungan kulawarga. Salajengna masing nerekab ka lingkungan luar sareng réréncangan.

Hadirin anu mulya, moal panjang anu dicatur, rupina mung sakitu anu tiasa didugikeun. Hapunten anu kasuhun, bilih aya kalimah-kalimah anu kirang upami. Leresna hikmah pituduh ti Gusti Alloh, lepat sareng kirangna éstu kabodoan simkuring.

//Angeun kulur diuyahan/rasana pelem kacida/jeung dulur jeung réréncangan/nyarita ku basa Sunda//Dikinten buku saméja/ditawis teu diseratan/hapunten anu diteda/samukawis kalepatan//

Sampurasun, wassalamualaikum warohmatullohi wabarokatuh.**


Naskah 2

Wilujeng siang, Sadérék sadayana, wilujeng tepang.

Ibu/Bapa Girang pangajén anu dipihurmat.

Pangaping pamilon anu dipihurmat, réréncangan sadayana anu dipikareueus, kalih teu kantun tamu uleman anu dipihurmat.

Langkung ti payun, hayu urang sanggakeun puji sinareng sukur ka Alloh Subhanahu Wataala, Pangéran anu murbéng alam. Solawat sareng salam mugia teras ka jungjunan urang sadaya Kangeng Nabi Muhammad Sollallohu Alaihi Wasallam, mugia sapaatna mayungan urang sadayana di yaumil ahir.

Séwu nuhun kasanggakeun, utamina ka Balai Bahasa Jawa Barat anu parantos maparin kasempetan ka simkuring pikeun sumanggem. Simkuring seja aub dina Merdeka Belajar Edisi 17 Révitalisasi Bahasa Daerah. Tangtos ieu kasempetan téh moal dimomorékeun.

Hadirin hurmateun simkuring,

//Laut Banda laut Seram/dijugjug jauh tur anggang/basa Sunda basa urang/dijungjung luhur ku urang//. Ieu pisan nu janten jejer dina ieu pihatur. Basa Sunda kedah dijungjung lungguh, dimulyakeun ku urang, salaku urang Sunda.

Carana kumaha? Carana, basa Sunda kedah diulik dileukeunan. Di mana? Salah sawiosna di sakola. Cobi saliksik deui. Salami ieu urang diajar basa Sunda parantos jejem teu acan? Boa caliweura. Asal diuk ngajejengkruk di kelas. Ari ngarti mah henteu. Boa diajarna bari heureuy teu puguh. Ngagedékeun ngélég. Lamun diajar basa Sunda di kelas tos sakainget, komo deui di luar. Leuh seueur para rumaja, muhun pantaran urang, sasanggemna téh teu pararuguh. Basa kasar rabul tina bahamna. Mungkin éta téh jalaran teu terang, mana nu leres mana nu lepat. Da muhun, apan diajarna gé teu husu.

Tah kitu, Sadérék, upami urang muju diajar basa Sunda di sakola, bandungan masing saregep, bapa/ibu guru nuju ngawulang. Ulah kedul midamel tugas-tugasna. Upami aya kecap-kecap nu teu kahartios, kantun mukaan kamus. Leuh untung pisan, lamun di perpustakaan sakola Sadérék, koléksi bukuna euyeub ku buku-buku anu nganggo basa Sunda. Hayu jungjung lungguh basa Sunda ku cara diajar sing jejem, sing junun.

Hadirin, moal panjang anu dicatur. Rupina, mung sakitu anu kapihatur. Hapunten anu kasuhun bilih aya kecap-kalimah kirang utami.

Hatur nuhun, sampurasun.**

Naskah 3

Assalamualaikum Warohmatullohi Wabarokatuh. Sampurasun.

Ibu/bapa Girang pangajén anu dipihurmat,

Pangaping pamilon oasanggiri anu dipihurmat, réréncangan sadayana anu dipikareueus, kalih teu kantun paratamu uleman anu dipihurmat.

Puji kalih sukur urang sami-sami sanggakeun ka Gusti Alloh Subhanahu Wa Ta’ala, Pangéran urang sadaya anu ngaping-ngajaring siang sinareng wengi. Solawat sinareng salam mugi nétés ka pangersa kakasih urang sadaya Kangeng Nabi Muhammad Sollallohu Alaihi Wasallam.

Hadirin hurmateun simkuring, //Papua jeung pulo Tidung/gunung Kawi jeung Pangrango/basa Sunda basa indung/pamugi kedah dianggo//

Hadirin anu mulya, widian simkuring dina kasempetan ieu ngadugikeun perkawis basa Sunda salaku basa indung urang Sunda. Leres pisan basa Sunda téh kedah dijungjung lungguh, kedah dimulyakeun ku urang, salaku urang Sunda.

 

Carana kumaha? Énténg bangga saleresna mah. Énténgna da puguh deukeut, aya dina diri urang masing-masing. Carana, ulah éra nyarita ku basa Sunda, ulah ngarasa géngsi. Ulah ngarasa handap, ulah leutik haté pédah maké basa Sunda. Da basa Sunda téh lambang jati diri jeung kareueus urang Sunda.

 

Lamun aya urang Sunda anu ngarasa géngsi ngagunakeun basa Sunda, teu sak deui, éta jalma cupet pikirna, heureut pandanganana, kuled uteukna, kosong mastakana. Mangga baé badé disebat ceplak pahang ogé. Da enya. Dangukeun sim kuring sakali deui: sing saha jalma-jalma urang Sunda anu ngarasa géngsi maké basa Sunda, saéstuna maranéhna cupet pikirna, heureut deuleuna, kurang élmuna, kuleud uteukna, kosong sirahna. Taya pulunganeunana!

 

Numawi sadérék sadaya. Tos teu sak deui, basa Sunda kedah didama-dama. Hayu jungjung lungguh basa Sunda ku cara diaranggo. Munggaran tangtos di lingkungan kulawarga. Salajengna masing nerekab ka lingkungan luar sareng réréncangan sadidinten.

 

Hadirin, moal panjang nu dicatur, rupina mung sakitu anu tiasa didugikeun. Hapunten anu kasuhun bilih aya kalimah-kalimah anu teureugeus, teu didingding kelir. Leresna hikmah pituduh ti Gusti Alloh, lepatna éstu kabodoan sim kuring.

//Nu sisi nu beulah dinya/nangtung baé di pipirna/Nu géngsi nyarios Sunda/Tangtos baé cupet pikirna//Saninten buah saninten/kawista jeung buah gedang/hapunten abdi hapunten/cumarita ceplak pahang//

Hatur nuhun. Wassalamualaikum Warohmatullohi Wabarokatuh.**


Minggu, 27 Februari 2022

CONTO BIANTARA BARUDAK (SD-SMP) NGEUNAAN VIRUS KORONA PIKEUN KAPERLUAN PASANGGIRI


Ku Imas Rohilah

Sok remen katanyaan ku guru-guru boh guru SD boh guru SMP, anu rék ngalatih muridna dina raraga miluan pasanggiri biantara; marundut naskah biantara jangeun pasanggiri. Numawi ieu diposting di dieu, sugan baé kaaos ku sadayana. Langkung sareng kirangna, nyanggakeun, da kaweruh simkuring kalintang kawatesanan.

Mangga ieu conto biantarana:

Assalamualaikum Wr., Wb. Ibu/Bapa Girang pangajén anu ku simkuring dipihurmat. Ibu/Bapa guru pangaping anu ku simkuring dipihurmat. Kanca mitra para patandang pasanggiri anu teu kendat dipikareueus.

Langkung ti payun, hayu urang sanggakeun puji ka Gusti Alloh anu Maha Suci. Wiréh danget ieu urang tiasa kempel ngariung dina kaayaan séhat waluya. Solawat sinareng salam mugia ngocor-ngagolontor ka jungjunan urang sadaya, Kangjeng Nabi Muhammad SAW.

Saterasna widian simkuring sasanggem perkawis jejer anu kalintang nyatana dina mangsa kiwari, nyaéta perkawis sasalad virus Korona.

Hadirin,

Sakumaha kauninga, sasalad Korona dongkap ka dunya dina taun 2019 katompérnakeun. Teras sumebar ka Indonésia dina awal Maret 2020. Korbanna teras nambihan. Nu tilar dunya alatan Korona mingkin seueur. Dugi ka danget ieu, tétéla urang sadaya teu acan tiasa reureuh tina virus Korona. Kalintang prihatinna ieu haté simkuring.

Hadirin anu dipihurmat,

Sapertos sim kuring pribadi, tangtos wargi sadaya ogé alim katépaan ku virus Korona. Tos cekap dulur-dulur urang di jauhna anu kakeunaan mah. Ulah keuna ka urang sadaya. Tangtos kedah aya upaya sareng ihtiar sangkan teu kakeunaan ku virus korona téh.

Kanca mitra anu dipireueus, naon baé atuh ihtiar sangkan teu katépaan virus Korona? Ieu mah saur pun guru. Saurna kieu di antawisna:

Kahiji, ulah lali kana protokol kaséhatan: kedah berséka, sering wawasuh panangan nganggo sabun dina cai anu ngocor; nganggo masker; ulah ririungan baé; upami kapaksa kedah ngariung; urang kedah ngajaga anggang. Tong pagégéyé jiga kapungkur. Da tos bénten situasina.

Kadua, upami urang barangteda, kedah milih katuangan anu ngandung gizi. Ulah asal raos, nanging kedah nyumponan sarat kaséhatan. Supados awak urang tahan tina virus.

Katilu, ulah nolak upami aya program vaksinasi. Da moal dugi ka getihan divaksin téh, moal nyeri, paling gé asa dicoco sireum.  Sing percanten, simkuring gé parantos divaksin dua kali. Insyaalloh upami aya nu katiluna badé divaksin deui.

Kaopat, tah ieu ulah kendat kedah dilakonan, urang kedah seueur ngadu’a ka Gusti Alloh SWT. Ngadu’a sangkan sasalad énggal lekasan, virus énggal nyingkir ti bumi Indonésia.

Hadirin anu mulya, éta di antawisna tarékah sangkan henteu katépaan virus Korona. Mugia tiasa dilaksanakeun. Rupina moal panjang anu dipedar. Urang cekapkeun baé ieu pihatur. Hapunten bilih aya kalepatan, hatur nuhun kana naon rupi perhatosan.

Sampurasun, billahitaufik walhidayah, wassalamualaikum Wr. Wb.. 



Minggu, 10 Oktober 2021

NISCAYA

Cerpen
oleh Imas Rohilah

Aneh pamanku yang satu ini. O ya, aku punya banyak paman. Dari pihak ibuku saja ada tujuh, dari pihak ayahku ada tiga, sepuluh paman. Dan kami semua berkumpul di rumah besar keluarga besar kami. Ada beberapa om yang sudah pindah rumah memang, tapi pindahnya tidak jauh. Lahan kakek-nenekku luas sekali.  Di tanah yang luas milik kakek-nenek, dibangun lagi rumah-rumah di sekitar rumah induk. Di situlah om-omku yang lain tinggal. Di antara sepuluh paman, yang belum menikah cuma Om Indra saja. Dia menyebalkan, sering menyebalkan. Pantas sering putus pacaran.

Memang benar dia sering pacaran. Entah kenapa putus lagi-putus lagi. Yang paling nempel di hatiku, nama pacarnya Tante Niscaya. Mungkin karena yang ini pacar yang paling awet. Tidak terlalu cantik memang, tapi dia dewasa sekali, tidak manja-manja. Dia bisa diajak curhat. Senang aku curhat padanya. Dia juga cerdas, otaknya encer seperti adonan kue gagal kebanyakan air. Setiap aku dapat PR dari ibu-bapak guru tersayang, aku selalu dibantu. Dan ini nih yang paling membuat aku heran, dia jarang mengeluarkan dompetnya untuk keinginan-keinginanku. Menurut Om Indra keinginanku kadang-kadang tidak rasional, apa iya ya? Dan herannya lagi, meski tidak pernah menghamburkan uang atau mengobral pujian untukku, aku gak apa-apa. Gak merasa marah, gak merasa dicuekin. Aku senang bersama-sama dengan Tante Nis. Aku merasa nyaman. Aku berkesimpulan, Tante Nis baik, karena itulah aku nyaman bersamanya. Eh, lagi senang-senangnya punya calon tante yang baik hati, diputuskan begitu saja. Dasar Om Indra. Tanpa kompromi denganku

Kontan aku tidak punya lagi teman curhat. Tante-tanteku yang lain cerewetnya minta ampun. Senangnya memberi nasehat, tidak pernah mau mendengar keluhanku, tidak mau tahu alasan-alasan tindakanku, kenapa aku pulang telat, kenapa aku tidak mau makan, kenapa aku tidak cepat ganti baju sepulang sekolah, mereka tidak mau tahu. Maunya aku tidak boleh pulang telat, aku tidak boleh malas makan, aku harus cepat ganti baju kalau pulang sekolah. Beda sekali dengan Tante Niscaya. Dia mau mendengar setiap keluhanku, mau memberi komentar, dia jarang menyalahkan aku. Dia mengerti benar padaku. Beda sekali pokoknya, aku menyesal sekali.

Dan aku bicarakan ini sama Om Indra. Eh, dia bilang, “Sudah kuduga!”  Huh korban meme! “Niscaya Om nggak bakalan jadi sama Niscaya. Salah nama sih!” katanya lagi enteng. Hanya persoalan nama? Memangnya kenapa dengan Niscaya? Niscaya kan nama yang manis. Agak aneh juga sih, he he.... Padahal “What is in a name?” katanya sih Shakespeare, buat so’soan aja main kutip.

Aku kini kehilangan Tante Niscaya. Kalau boleh dikata, aku patah hati. Semua cara kutempuh agar bisa tetap berkomunikasi dengannya. Kepoin timeline FB-nya. Duhhh..., Tanteu Nis jarang update status, jarang posting insta story, bahkan gak pernah. Dia Cuma bikin akun, udah gitu aja. Medsosnya adem ayem, gak ada perubahan, gitu-gituuuu aja. Jarang posting foto diri, jarang komen, jarang apapun. Seperti air tergenang di kubangan, ngejumbleng.

Segala cara kutempuh. Aku sering kontek ke nomor HP-nya, panggilan WA, messenger, DM. Semua-muanya. Dan dia abai. Aku telpon ke rumahnya, cara jadul juga sih, yang mengangkat selalu orang lain. Kalau tidak mamanya yang bersuara lembut, pasti pembantunya yang bersuara cempreng. Aku coba juga menghubungi kantor tempat dia bekerja, tak pernah teleponku terhubung dengannya. Kenapa sih, Tante? Kecewa, ya? Aku mengerti sekali kalau Tante kecewa sama Si Om Indra. Dia memang keterlaluan, tapi jangan samakan aku dengan dia dong. Aku mah baik sekali ngikut Tante Nis, cius....!

Sampai suatu kali kangenku sama Tante Nis tak bisa dibendung lagi. Aku nekad datang ke rumahnya. Sebelumnya kubeli makanan kesukaan Tante Nis di perjalanan. Aku sengaja tidak minta izin Papa-Mama, apalagi Om Indra. Bisa marah besar dia. Asal tahu saja, yang jatuh cinta sama kelembutan Tante Nis bukan hanya aku, tapi Papa-Mamaku juga, Nenek dan Kakekku.  Mereka semua sudah setuju 360 persen, eh derajat, untuk menjadikan Tante Nis menantu sejatinya. Cuma ya itu, Om Indra melepas begitu saja Tante Nis, seperti kemoceng usang. Dibuang begitu saja, dilupakan jasanya.

“Eh, Neng Zahra, masuk Neng!” Bi Minah yang selalu sumringah membuka pagar mempersilakan aku masuk. “Tante Nis-nya ada?”

“E he he he…”

“Lho, malah nyengir kuda, mana Tante Nis?” Aku sudah terlanjur akrab dengan bibi yang satu ini. Bibi malah menggoyang-goyangkan pangkal lengannya yang menggelombyor.

“Neng Nis tidak ada, Neng.”

“Ke mana?

“Neng Nis lagi kuliah.”

“Kuliah?” Kan Tante Nis sudah sarjana, sudah kerja pula, sekarang kuliah apalagi?

“Ya, kuliah esss… dua….”

Hmm… sudah pintar masih terus sekolah. “Bibi tahu di mana kampusnya?”

“Meneketehe!” Bi Minah centil.

“Ah Bibi…!” Aku mulai putus asa.

“Tunggu aja di sini Neng, paling telat nanti sore datangnya, Neng Nis pernah pesen kalo ada Neng Zahra suruh nunggu.”

Hei, ternyata Tante Nis menunggu kedatanganku, apa ia juga kangen aku? Sayang aku tidak pamit pada orang di rumah. Kalau telat pasti kena semprot. 

“Telpon aja dari sini kalau belum pamit.” Bi Minah pandai menebak isi kepalaku.

“Boleh, Bi.”

Aku patuh mengekor Bi Minah, terlihat badannya gesit mendahului langkahku, jadi kubiarkan dia berjalan agak jauh dariku.

“Mama ada Bi?” aku terbiasa memanggil mama pada mamanya Tante Nis.

“Wah semua lagi pada pergi.”

Agak menyesal aku, padahal aku ingin mengorek keterangan dari Mama.

Serakan batu koral di halaman rumah Tante Nis anggun abu-abu diselingi batu-batu besar datar untuk pijakan. Aku berjalan setengah meloncat-loncat dari satu batu ke batu lainnya. Bebas rasanya sebebas serakannnya. Tapi kebebasan itu terbelenggu lagi ketika kulihat pohon-pohon mawar merah legam layu tak terurus. Belum sempat mereka tumbuh dengan baik, mungkin Tante Nis tak menyuruh Bibi untuk mengurusnya. Kalau Bibi kan tergantung komando.

Hemh, ketar-ketir juga, mawar merah kata orang lambang cinta. Dan yang aku tahu pasti, stek benih mawar merah legam itu dipersembahkan oleh Om Indra untuk Tante Nis, dulu waktu masih mesra-mesranya mereka. Kata Om Indra sih, agar cintanya abadi. Kalau cuma sekuntum mawar kan bisa layu. Ini sekalian saja sama stek benihnya biar dipelihara. Lambang pemeliharaan cinta, lambang kesetiaan, omong kosong! Itu sih kecapnya Om Indra aja, mana buktinya?

Kasihan mawar legam. Tante Nis suka sekali merah legamnya. Sekarang semua hampir layu, kuyu, sekuyu hatiku kehilangan Tante Nis. Ada apa dengan Tante Nis? Iya, aku tahu ada apa, tapi aku tidak bisa menerimanya begitu saja. Aku ingin Tante Nis tetap ceria, aku ingin Tante Nis tetap tersenyum manis padaku dan pada keluargaku, aku ingin Tante Nis benar-benar menjadi tanteku tersayang. Kini aku pun rela menunggunya berjam-jam.

*


“Hei Ade! Jangan! Nanti rusak telponnya, kan Kak Zahra lagi bicara nih sama Mama-mu. Hei jangan!”

“Mama mamam mamam babap ….”

“Lucuu…, ci cayang, udah pintel bicala ya?” kuputuskan untuk menyimpan gagang telepon dan bercanda dengan Ade, anak Om Indra dan Tante Nis.  “Mau eskrim Ade?”

“Mamam mamam bap babap…!” racauan Ade yang lucu, aku makin gemas.

“O, mau ya, sini, dikasih es krim sama kakak, awas jatuh, jalannya hati-hati, ayo jalan, ayo jalan…,” aku bernyanyi riang, senang sekali bernyanyi memberi semangat Ade yang sedang belajar berjalan.

“Ade mau ke mana?”

Ade mulai bisa berjalan. Dan terus berjalan, lancar dan cepat. “Ade? Kok cepet banget jalannya? De jangan kesitu, banyak mobil, nanti keserempet, Ade….!” Ade akhirnya berlari menuju pintu gerbang yang terbuka, melaju ke arah jalan, dan cuittt! Suara rem yang meyakitkan. “Ade…!” kuhabiskan suaraku, tapi serta-merta tubuh Ade tidak terlihat, terbenam ke dalam badan kendaraan yang begitu besarnya, aku tidak tahu apa namanya, baru rasanya melihat bentuk kendaraan seperti itu.

**

 “Hai, apa kabar?”

“Tante…?” Napasku masih tersengal, cuitan rem itu masih terasa menusuk di telinga.

“Koq tidur di sofa?”

“Ehe he he….” Kuusap ujung kanan bibirku, kurasa ada ilernya.

“Kamu langsung dari sekolah?” Tante Nis menunjuk seragam putih-biruku. Aku mengangguk.

“Sudah sore, kamu sudah makan?”

“Males ah,” Aku menggeleng.

“Ayo makan dulu.”

“Dengan berlagak gak berselera, aku makan diam-diam dan sedikit-sedikit. Sedang kucoba cari perhatian Tante Nis.

“Koq makannya begitu? Apa tidak lapar? Hayo yang bener makannya, lapar tahu rasa!” Tante Nis menambahkan nasi di piringku. Tahu aja aku lapar bukan main. Dua piring tandas kulahap nasi dan lauk-pauknya. Tante Nis tersenyum tanpa komentar. Malu juga.

 “Mau diantar pulang?”

“Sama Tante?” isi kepalaku mulai pulih.

Tante Nis hanya mengangguk sambil tersenyum. Waduh bisa-bisanya aku mimpi indah punya Ade, tapi menakutkan karena Ade-nya hilang begitu saja.

Kami menghabiskan waktu sepanjang perjalanan ke rumahku dengan berbincang dan bercanda. Kuceritakan juga mimpiku barusan, “Tidur di sofa aja sampe mimpi!” Tante Nis terkekeh-kekeh. Candanya serta-merta berhenti ketika kutanyakan perihal Om Indra.

“Sudahlah, tanya yang lain aja, jangan tanya soal pamanmu itu.”

“Tante benci sama Zahra?”

“Kalau benci kenapa mesti repot-repot nganter kamu pulang?”

Iya juga ya, “Kenapa Tante putus sama Om Indra?”

“Tuh, pertanyaannya ke situ lagi.”

“Tante benci sama Om Indra?”

“Ke situ lagi.”

“Hhhh….” Aku putus asa. Kenapa mereka putus? Apa kurangnya Tante Nis? Apa pula kurangnya Om Indra? Om-ku ganteng, suerr, badannya atletis, Om juga sudah kerja, posisinya bagus, di perusahaan besar lagi. Kenapa mereka saling benci? Kenapa saling tidak cocok?”

Tante Nis gak mau mampir, ia langsung pulang. Aku berjalan lunglai menuju kamarku.

“Zahra, dari mana aja? Ayo mandi, makan, kurus ntar badanmu!” Mama mencegatku di depan tangga. Mesti kalo gak mau makan dibilang kurus. Padahal Mama sendiri pengen sekali kurus. Bibirnya terlihat masih terbuka, rentetan kalimat-kalimat siap keluar memberondongku dengan berbagai pertanyaan dan hujatan. Aku sudah menduga sebelumya.

“Sudah makan Ma, di rumah Tante Nis.” Percaya atau tidak padaku, Mama tak akan tanya ke Tante Nis seperti sebelumnya.

“Kamu dari rumah Nis?”

“Iya, kan tadi siang Zahra bilang di telpon,

“Iya, tapi Mama kan sudah bilang, kalo mau pergi-pergi, pamit sebelumnya, jangan pamit dari jalan. Gimana kalo terjadi sesuatu sama kamu.”

“Zahra masih utuh Ma, nggak kenapa-napa.”

“Bantah! Awas kalau ke sana lagi!”

Tuh tuh tuh… ada apa ini? Koq Mama juga sepertinya membenci Tante Nis? Padahal kan sebelumnya paling akrab haha-hihi bersama.

**

“Halo Zahra sayang….”

“Hhh… Om Indra,” Acuh tak acuh aku tanggapi sapa akrab pamanku itu.

“Kenapa cuwek Say?”

Aku tak menjawab, remot TV di tangan kananku sepertinya menjadi mainan paling mengasyikkan saat ini.

“Wah, merajuk lagi, ayo dikenalin sama temen Om yang baru.”

“Males!” aku setengah berteriak.

“Marah bener nih!” Om Indra masih menggodaku.

Kutinggalkan remot begitu saja, aku lari masuk kamar, buk! Uh, kagetnya. Kutatap orang yang baru saja bertumbukan denganku. Cantik, tinggi besar, hei senyumnya mengembang ramah, dan dia malah terus tertawa.

“Pasti Zahra!” telunjuknya ke arah mukaku. “Maaf ya, sakit nggak barusan?” katanya memelas. Aku menggeleng pelan, melaju masuk kamar. Pasti ini yang mau dikenalkan padaku, dia pengganti Tante Niscaya. Sok akrab!

“Zahra, ini lho Tante Dina.”

“Ya, sudah kenal barusan,” teriakku.

Berikutnya hari-hari kulalui dengan kehadiran calon tante yang baru yang sering sekali diajak Om Indra ke rumah. Tante yang baru ini baiknya minta ampun. Maksudnya dalam pemberian, uang lah, barang-barang kesukaan lah. Tapi ini mesti berlebihan. Tidak seperti Tante Nis yang perhatiannya bisa kupahami. Jangan-jangan kalau mereka sudah menikah nanti, pemberian-pemberian itu lama-lama surut. Seperti juga tante-tanteku yang lain, mereka sayang padaku ketika sedang pendekatan saja sama om-ku, kalau sudah jadi, peliit sekali! Dan aku tidak mau itu terjadi. Karenanya, Om Indra tidak boleh nikah sama Tante Dina!

Tapi aku tak berdaya mencegahnya. Pernikahan itu terjadi juga. Tante Dina hari ini resmi menjadi tanteku yang baru. Om Indra hari ini resmi menjadi seorang suami, bukan lagi bujang lapuk yang gonta-ganti pacar.

“Hei!” sentuhan lembut di bahuku mengagetkanku. “Kamu cantik pake kebaya!”

“Eh, Tante datang juga!” setengah berteriak aku menyambut Tante Nis.

Aku ingin memanfaatkan kesempatan ini sebaik-baiknya, “Tante boleh ngobrol-ngobrol dengan Zahra?”

“Ayo.”

“Tante, nggak apa-apa gitu datang ke sini?” Tanyaku heran setelah kupilih tempat duduk yang agak pojok. “Kenapa memang? Tante harus datang, kan diundang?”

“Perasaan Tante gimana?”

“Gimana gimana?”

Malah balik tanya. “Nggak marah liat Om Indra?”

“Kenapa mesti marah? Kami pisah itu saja.”

“Nggak cemburu sama Tante Dina?”

“Enggak, Om Indra emang pantas buat Tante Dina.”

“Zahra nggak bisa terima Tante Dina jadi tanteku.”

“Jangan bilang tidak, bilang aja belum.” Senyum Tante Nis mengembang, matanya tajam.

“Nggak...! berdesis pelan suaraku, mengeleng kepalaku.

“Berpikirlah positif tentang Tante Dina, kalau perlu kamu catat hal-hal terbaik dari Tantemu itu. Buat daftarnya di buku harianmu, tuliskan sebanyak-banyaknya, meskipun sekecil-kecilnya.”

“Yang jeleknya?”

“Nah kalau yang itu, jangan sekali-sekali ditulis, lupakan saja, lagi pula pasti kau akan sulit menemukannya”

“Wah, banyak jeleknya! Tante Dina suka bikin Zahra…!”

“Ssttt…. Jangan diucapkan! Apalagi ditulis!” Aku tak sempat mengucapkan pendapatku tentang Tante Dina. Tante Nis menyetopku serta-merta.

“Kenapa?” Belum sempat pula pertanyaanku terjawab, seorang pria gagah menghampiri meja kami, dia tersenyum ramah padaku, siapa dia?

“Oya, Zahra, kenalin teman baru Tante, Om Dika.”

Busyet! Pacar Tante Nis yang baru? Pasti pacarnya, kalau bukan, kenapa datang bareng-bareng ke acara perkawinan? Eh, kalau bukan pacar, apa tidak boleh datang bareng-bareng ke resepsi perkawinan?

“Zahra.” Kujabat tangannya. Kesan pertama, orangnya hangat dan… keren. Sebetulnya siapa yang bikin gara-gara? Tante Nis yang selingkuh atau Om Indra? Atau dua-duanya selingkuh? Atau mereka pisah baik-baik, lantas mereka cari pasangan baru?

“Kita tak kan lama lagi nyusul Om dan Tantemu.” Aku terdiam beberapa jenak, mencerna kalimat barusan, “Nikah?” Bodoh sekali pertanyaan itu.

“Iya, datang ya, Zahra tamu istimewa Tante.”

Ya Tuhan?

“Mau datang kan?” Tante Nis menyentil pipiku.

“Eh…iiya Tante, emangnya kapan?”

“Sebulan lagi, nanti kartu undangannya dikirim.”

“Selamat ya.”

“Makasih.”

Dan pertemuan itu berakhir, mereka beriringan sungguh sangat serasi.

*

“Nomor satu, tersenyum ketika pertama ketemu.”

Nomor dua, banyak bikin ketawa bikin aku geli. Bukan, itu bukan sisi positif, itu sisi negatif, dia kan tertawa menertawakanku. “Nomor dua, ngasih uang untuk beli novel. Nomor tiga, ngasih uang saku untuk berenang. Nomor empat, ngasih uang untuk beli parfum. Nomor lima ngasih uang untuk berangkat ekskul. Nomor enam, ngasih kaus Black Pink kesukaanku. Nomor tujuh, beliin aku buku atlas. Nomor delapan, ngomentarin cantik ketika kupakai baju biru.”

Sudah seminggu kuikuti saran Tante Nis. Balpoin terus menari-nari di atas buku diariku. Dan Hei! Sudah sampai di nomor 67 sisi positif Tante Dina. Apa iya? Kubaca lagi daftar itu dari awal. Apa iya ya Tante Dina sebaik itu? Apa iya ya?

Kututup diariku. Aku keluar kamar. Berdiri di ujung tangga. Kulihat Om Indra dan Tante Dina sedang asyik nonton TV bareng Mama-Papa dan yang lainnya. Sebentar-sebentar mereka tertawa. Hampir tak bersuara kuturuni anak tangga satu persatu.

“Akhir-akhir ini kamu asyik di kamar, Zahra?”  Mama menyambutku.

“Banyak PR Ma.”

Selanjutnya ruang keluarga dipenuhi gelak tawa.

Sebentar lagi aku akan kehilangan tawa Tante Dina dan godaan-godaan Om Indra, mereka akan segera menempati rumah barunya. Aku pasti merindukan mereka.*** (Dari Antologi Bermula dari Mimpi, 2020)